محمد · شنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٦

چند سال پیش بود که به خودم گفتم : گه می خوری که دیگه بری رای بدی!! 4 سال گذشت و بعدش دیدم اگه رای ندم دستی دستی خودمو انداختم تو هچل، رای دادم و باز هم افتادم تو چاه! انتخابات اون سال اره دوسر بود که تو ماتحت همه ی امثال من گیر کرده بود! بعد از انتخابات بود که محمود شروع کرد به جابجا کردن اون اره! حضور تو مجمع عمومی و گند زدن، انزوای ایران بین دولتهای قدرتمند جهان، قضیه انر*ژی هس*ته ای و استراتژی پررو بازی در مقابل زورگوها، قضیه هو*لو*کاست، تغییر مداوم حرفها، عمل نکردن به وعده ها، افزایش نرخ تورم، بالارفتن سرسام آور قیمت مسکن، ریختو پاش های بی مورد، عوام فریبی و آمارسازی دروغ، ورشکست کردن کارخانه جات و بدبخت شدن کارگرا حذف سازمان برنامه و بودچه از چارت اداری کشور، سقوط ارزش سهام و بیچاره شدن سهام داران خرد، سفرهای بی مورد هر ماهه به آمریکای جنوبی، دستگیری وبلاگ نویسان و دانشجویان، طرح امنیت اجتماعی، واردات بی رویه شکر و آهن جهت تنظیم بازار، کاهش سرمایه گذاری داخلی در صنایع کلان، فروش و حراج شرکت های دولتی به مافیای اقتصادی در غالب خصوصی سازی و .....

حالا هم این پرنس میشکین هی می گه زیبایی دنیا را نجات خواهد داد، آخه مگه ایران غیر از دنیای پرنس میشکین و داستایوفسکیه ؟

آمدن محمود!